Een nieuwe hobby voor Middelmeijer

Een man moet niet stilzitten. Hij kan geen verloren momenten kennen, zijn leven moet tot de nok toe gevuld zijn met bevredigende activiteiten, wil zijn leven per saldo de moeite waard zijn. Hij moet scherp blijven, voor als het gevaar loert. Hij moet voortdurend het beste uit zichzelf halen, zichzelf verbeteren, zodat men van hem zegt, als men hem in het voorbijgaan passeert: 'daar loopt een man die een doel in zijn leven heeft, een man die weet wat hij wil, en hoe hij het gaat krijgen.'

Met deze, en dergelijke bespiegelingen in mijn achterhoofd ben ik de afgelopen tijd op zoek gegaan naar een nieuwe hobby. De leegte die na het laatste leesclub-fiasco optrad in mijn wekelijkse routine werd een paar weken lang opgevuld door samen met Ineke naar The Bold and the Beautiful te kijken, wat me niet in de koude kleren is gaan zitten. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik me waardeloos. Dit gevoel bekroop me niet slechts omdat ik zo veel tijd in gezelschap van de televisie besteedde - ik ben in tegenstelling tot de meeste heren van mijn opleidingsniveau en leeftijd een grote liefhebber van het medium dat televisie heet - nee, dit gevoel bekroop me omdat ik me voor het eerst sinds lange tijd inferieur voelde aan Ineke.

Dat heeft te maken met het volgende: ik ga geregeld naar notariscongressen. Normaliter is het enige prettige aan dergelijke congressen dat onbeperkt voedsel en drank bij de prijs inbegrepen zijn. Om het echter interessanter voor mezelf te maken, neem ik Ineke nogal eens mee. Inmiddels heb ik een flinke kennissenkring in de wereld van het Nederlandse notariaat, en als ik Ineke meeneem naar een congres stel ik haar aan iedereen die ik tegenkom voor. Niet omdat ik graag wil dat ze die mensen ontmoet - de meesten zijn beunhazen - en ook niet omdat zij de mensen graag wil ontmoeten. Nee, ik stel haar aan de mensen voor zodat ze onder de indruk is van mijn vaardigheid in de kunst van het netwerken. Ik geniet ervan om Ineke te laten zien dat mijn sociale leven vele malen interessanter is dan het hare.

De ellende met The Bold and the Beautiful was dat Ineke alle personages erin persoonlijk leek te kennen, en ze als het ware aan mij voorstelde. Ze wist zelfs meer over de personages van deze soap dan ik wist over mijn collega's in het notarisschap. Alle heimelijke buitenechtelijke relaties, alle ruzies, alle levensgeschiedenissen: ze wist het allemaal. De ene keer dat ik een notaris aan Ineke voorstelde met de woorden 'Ineke, mag ik je voorstellen aan Johannes Asselberg, de man die zijn secretaresse heeft bezwangerd en vervolgens haar abortus heeft betaald' kreeg ik een glas wijn in mijn gezicht en een welgemikte schop in mijn edele delen. Ineke kon echter vrijuit praten over alle wederwaardigheden van de mensen op het scherm, zonder daarvoor bestraft te worden. Ik voelde me een nietsnut.

Het idee om een hobby te zoeken begon in mijn hoofd op te spelen, en rond de feestdagen nam ik een besluit: ik word filatelist. Ik ga mijn vrije tijd wijden aan de kleine rechthoekige stukjes papier die men doorgaans op de rechterbovenhoek van enveloppen of ansichtkaarten pleegt te plakken. Voor mijn geestesoog zag ik al een heldhaftige tocht in de noeste wereld van de postzegelverzamelaars, waarin ik uiteindelijk tot grote hoogten zou stijgen; en bewonderd zou worden door het hele land.

Het idee voor deze specifieke hobby kwam niet uit de lucht vallen, noch is het een onberedeneerde keuze. Ik nam het besluit na het zien van de film Zwartboek, die eind december op TV uitgezonden werd. Allicht vond ik de film plat vermaak, vond ik het scenario op verschillende plaatsen tekort schieten, vond ik het allemaal historisch incorrect, etcetera. De reden dat ik de film tot het eind heb uitgekeken is de blondharige nimf met de porseleinblanke huid die de naam Carice van Houten draagt. (Dat wil zeggen, in de loop van het verhaal van Zwartboek wordt ze blondharig. U begrijpt waarop ik doel.)

In de film zit ook een Duitse officier. Een beetje een paffig type, met een bitter slechte muzieksmaak, maar - en hier kom ik tot de kern van het verhaal - hij is filatelist. Van Houten gaat op een goed moment bij de Duitser in kwestie op bezoek in de vooronderstelling dat het een vervelende man zal zijn. De eerste indruk is niet best; het is een, zoals gezegd, een paffig type, en een Duitser bovendien. Maar op het moment dat hij zijn postzegelverzameling te voorschijn haalt, smelt Van Houten als boter voor hem, waarna ze de rest van de film met grote ogen hijgend achter hem aan loopt (bij wijze van spreken natuurlijk, als dat letterlijk de rest van de film zou zijn - Van Houten loopt hijgend achter Duitser aan - had Verhoeven die Oscarnominatie op zijn buik kunnen schrijven).

Het punt is: filatelie erotiseert. De vrouwtjes kunnen geen nee zeggen tegen een man die haar voorstelt zijn postzegelverzameling te komen bekijken. Van het een komt dan allicht het ander, en voor je het weet krijgt 'postzegelverzameling bekijken' een betekenis die voor tien uur 's avonds niet op televisie te zien is. Vrouwen bewonderen mannen die postzegels verzamelt omdat ze ordelijk maar gepassioneerd zijn. Ze hebben waardering voor zowel de kleine zegels als de grote albums. Mijn keuze voor de postzegel is gemotiveerd door verlangen dat ik al jaren koester, een buitenechtelijke affaire te hebben. Bij verschillende gelegenheden heb ik zulks geprobeerd, maar tot nog toe tevergeefs.

Nu gaat dat veranderen. Ik heb al alle kinderpostzegels van de 21e eeuw, dus het kan niet lang meer duren.

Uit het dagboek van Fransiscus Middelmeijer, week 42

Maandag.

's Morgens de kruiswoordpuzzel van de Volkskrant ingevuld. Ineke wou de sudoku nog maken voordat ze naar het werk ging, ik was diplomatiek en scherpzinnig en scheurde de sudoku voor haar uit. Daarna eindeloos geklaag dat ik een stuk uit de pagina waarop de tv-gids staat had gescheurd, en hoe we nu moeten weten wat er op tv is. Ik heb terstond mijn boterhammetjes gesmeerd en ben naar het werk gegaan, zonder gedag te zeggen.

Op kantoor de post geopend. Een aantal contracten, wat rekeningen, en één ongeadresseerde envelop, bevattende een brief met de tekst 'middelmeier kankerleier'. De aanvankelijke schok van de brutaliteit maakte al snel plaats voor leedvermaak jegens de schrijver van het epistel. Wie het presteert om in een stuk van twee woorden twee spelfouten te maken is gedoemd te falen in deze maatschappij.

De rest van de dag contracten opgesteld. Tijdens de lunch genegeerd door secretaresse Conny (ze is boos omdat ik haar koffiemok twee weken geleden gebroken heb).

's Avonds een warm welkom, Ineke had biefstuk gebakken. Geen woord over onze aanvaring 's ochtends.


Dinsdag.

Ineke ziek, tijdens de lunch fruit voor haar gekocht. Contract opgesteld voor een bedrijfsovername. Conny heeft bekend het briefje 'middelmeier kankerleier' geschreven te hebben. Hartelijk gelachen met de jongens op kantoor om Conny's onkunde met betrekking tot de Nederlandse taal. Conny huilend naar de wc gegaan, de rest van de dag niet meer teruggezien. Aan het einde van de dag een evaluatiegesprek met meneer de directeur. Conclusie: hij is 'niet ontevreden' over mij, maar als ik niet meer collegialiteit toon kan ik - en ik citeer - "naar die opslag fluiten".
Ineke zat thuis naar the bold and the beautiful te kijken, dus ik heb maar een patatje gehaald op de hoek. Op de weg daarheen door hangjongeren uitgescholden, op de weg terug door diezelfde hangjongeren bekogeld met bierblikjes.

Woensdag.

Ineke nog steeds ziek. Zegt dat ze huisdieren wil. Antwoord is nee, zei ik, waarop ze de krant van me afpakte en sudoku's begon te maken. Onderweg naar het werk een bosje bloemen voor Conny gekocht, in het kader van de collegialiteit. Ze was er blij mee. Conny gevraagd of ze in mijn archief kon zoeken naar de papieren van de echtscheiding van Gerrit en Joke Gelissen. Advies om mijn archief te 'digitaliseren' van de hand gewezen.
's Avonds boekenclub. Grunberg gelezen. Ik wist het een en ander te vertellen over het privé-leven van deheer Grunberg, waarop Henk woedend werd. Hij zei - en ik citeer - hij zei: "kan je nou niet één keer je arrogante betweterige smoel houden, blaaskaak?". Het antwoord was allicht nee, waarna de gemoederen zo hoog opliepen dat mijn gewichtige gebonden uitgave van de Joodse Messias dienst deed als slagwapen. Joop probeerde tussenbeide te komen, waarop ik hem een hoofdwond heb bezorgd. Denk dat ik maar een ander boekenclubje moet zoeken.

Donderdag.

Vandaag hectiek alom. Tijdens het ontbijt kwamen Joop en Henk langs, allebei dronken. Eerst hebben ze Ineke in een veelzijdig scala aan bewoordingen voor dame van lichte zeden uitgemaakt, waarna ze mij ervan betichtten een veelzijdig scala aan ziektes te hebben en een veelzijdig scala aan dieren te zijn. Ik ontkende alles. Daarna hebben ze de voortuin gesloopt en een plantenbak door de voorruit gegooid. Ineke huilen, is naar haar moeder gegaan.
Op het kantoor grote drukte. Mijn collegialiteit nog eens naar voren gebracht door met de lunch croissantjes voor het hele kantoor te halen. Conny boos omdat zij straks de kruimels moest opruimen. Ik heb me in moeten houden om haar hoofd niet met de deur van een archiefkast te bewerken. Dankzij mijn grote wilskracht is er geen onvertogen woord gevallen.
's Avonds op de televisie een obscene jongerenfilm gekeken, daarna in oude kranten gezocht naar advertenties voor boekenclubjes. Niets gevonden.

Vrijdag.

Tijdens het ontbijt Ineke's moeder gebeld. Een weinig aangenaam gesprek, waarvan de strekking was dat ik een onbekwame echtgenoot zou zijn, dat Ineke beter verdient, dat ik eens bij mezelf te rade moet gaan. Allemaal onzin. Daarna naar kantoor gebeld om me ziek te melden. Ik had betere dingen te doen dan contracten tekenen.
De rest van de dag in Artis doorgebracht. Enige dieren daar, al vielen de leeuwen weer eens tegen. Na sluitingstijd bij de febo wat te eten gehaald.